Sindsdien kijk ik met andere ogen naar een mes, voor mij is een mes nu iets dat in de nek van het dier snijdt om het te doden. Ik zie dat de dieren uit de vrachtwagens naar het slachthuis werden gesleept, waar hun keel werd doorgesneden terwijl ze volledig bij bewustzijn waren. Daarna werden ze aan hun lot overgelaten tot ze doodbloedden. Ik voelde me gebroken, maar dat mag geen invloed hebben op het maken van mijn beelden. Het zien van de emoties (huilen, vreselijke pijn, stress, verdriet, willen vluchten) van de dieren als ze lijden, was precies hetzelfde als toen ik de emoties van het lijden van mensen visualiseerde. Toch laten we de machtige vlees- en zuivelindustrie ons ervan overtuigen dat dierenleed en hun emoties niet bestaan.

Het heeft me laten zien dat mensen in staat zijn tot een wreedheid die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Dat deze wreedheid niet als wreedheid wordt bestraft, maar gewoon binnen de normen (wet- en regelgeving) valt, zou in 2026 niet meer moeten mogen. Daarnaast richt ik mij ook tot de mensen die vlees (dode dieren) en zuivelproducten consumeren en weigeren na te denken over wat ze eigenlijk eten.

“Zoals Hannah Arendt ooit zei: “Het is een trieste waarheid dat het meeste kwaad wordt gedaan door mensen die niet kiezen tussen goed en kwaad”

In Nederland worden dieren zoals schapen, geiten, koeien, kalveren, stieren en kippen ook onverdoofd gedood *ritueel geslacht. Dieren zijn na de neksnede nooit direct ongevoelig en totdat ze het bewustzijn verliezen, lijden de dieren veel pijn. Bij runderen is vastgesteld dat de doodsstrijd 4 tot 10 minuten kan duren. Vrijwel altijd komt er bloed of maaginhoud in de longen van het dier terecht en stikt het dier in zijn eigen bloed. De Federation of Veterinarians of Europe (FVE), een overkoepelende organisatie waaraan dierenartsen uit meer dan dertig landen deelnemen, stelt dat het doden van onverdoofde dieren onacceptabel is en moet stoppen. Uiteraard ben ik tegen elk lijden van dieren, zowel bij onverdoofde als verdoofde slachting.